O outro día estiven a pensar na notación funcional, na que se presenta certa confusión entre:
- O xeito que temos de expresar a composición dunha función consigo mesma,
- A potencia dunha función como produto repetido,
- A derivada n-ésima da función,
, que en valores constantes de n adoita aparecer en números romanos,
Por se fose pouco, a convención de que o índice representa a composición e non a potencia non se conserva no contexto da trigonometría, onde:
e a composición simplemente non ten abreviatura e escribimos, por exemplo:
Pois ben, isto levoume a considerar os casos nos que a notación que utilizamos é ambigua, no sentido seguinte:
Que notación, utilizada de xeito estándar a nivel 4º de ESO, supón que se a escribimos no encerado da aula, os alumnos non poden estar seguros de como a deben ler?
Eu teño en mente a coincidencia de dous conceptos concretos, mais estou certo de que vós coñeceredes máis.
Só a nivel anecdótico: circula por aí o exame das oposicións de secundaria de Matemáticas en Galiza do ano pasado, no que, dentro dun mesmo exercicio, se utiliza a mesma notación "(n" para a composición n-ésima de funcións e para a derivada n-ésima, o cal resulta, cando menos ao principio, un tanto desconcertante.
ResponderEliminarConste que, ao non dispor do orixinal, tampouco sei se foi un erro de quen o transcribiu ou se realmente aparecía así no exame.
Agora que o mencionas, lembro que esa mesma confusión xa a vira eu hai un par de séculos, en apuntamentos de Cálculo Numérico que me deixara algún compañeiro da facultade. Dá a impresión de que a notación non é estándar de todo.
Eliminar